HSP gezondheidscentrum - EszenzZ Centre

De trein

Marklin.jpg

Vroeger had ik zo'n kleine elektrische trein als kind. Een echte Märklin met wagons. Ik zette het in elkaar in de huiskamer en als ik er dan op de grond vlak naast ging liggen fantaseerde ik alsof het een echte was. De transformator zorgde ervoor dat de trein harder en zachter kon rijden. 

Als ik het ronde schakelaartje op de transformator een heeeeele kleine draai naar rechts gaf, was de spanning niet genoeg om de trein te laten rijden, maar hij 'schokte' wel even en ging als het ware 'stotteren'. Ik vond dat grappig, en de sport was om het dan net een klein tikkie extra te geven zodat de locomotief ietsje meer stroom kreeg om op zijn langzaamst de wagons voort te trekken. Bij een klein beetje minder stroom reed het niet, maar bij een klein beetje meer stroom reed het wel. Er was net genoeg stroom om te rijden.

Nu ik ietsje ouder ben geworden (en modelbouw nog steeds kan waarderen), zie ik achteraf dat het een prachtsymbool was dat verwees naar onszelf en naar ons eigen handelen. Want als we goed opletten werkt dat transformatortje exact zo in alles wat we doen, of juist niet doen, en zien we dat we pas handelen bij voldoende stroom.

Als de innerlijke impuls/stroom sterk genoeg is, dan doe je iets. 
Als de innerlijke impuls/stroom niet sterk genoeg is, dan doe je niets. 
Maar wie draait er aan de schakelaar?

Zoals bijvoorbeeld in de avond blijvend rondzappen op tv terwijl je al tachtig keer tegen jezelf hebt gezegd: 'Ga nou naar bed!' Maar toch blijven zitten tot..... dat ene moment (de 92e keer) en dan ineens sta je op. Je doet de lichten uit en gaat naar boven. Waarom pas bij de 92e keer? Wat was er toen wel, en die andere keren niet?

Als we goed onderzoeken of inzoomen in dat ene moment zien we dat er op dat moment gewoonweg genoeg stroom was, genoeg spanning om op te staan, om naar je bed te gaan. De andere 91x was de impuls net iets te laag en bleef je zitten stotteren op de bank. Zonder keus daarin te hebben. Het gebeurde gewoon (anders was je namelijk al 91x eerder naar bed gegaan), al leek het van niet en geef je jezelf op je donder dat je eerder moest opstaan (onwetendheid zonder schuldigen).

Het lijkt de meest essentiële ontdekking te zijn die je in je leven kunt tegenkomen. Je handelt pas als er voldoende stroom of spanning is en niet eerder. 

En de clou daarbij is: het leven zelf draait aan de schakelaar en niet jij.

Je bent onbemand.
Je bent wel bestuurd.

Het leven leeft jou, al denken we dat we zelf aan de knoppen staan te draaien op de transformator of zelfs aan het stuur te staan in de locomotief...

Deze waarheidsgrap is zo enorm groot, en hardnekkig onzichtbaar en zichtbaar tegelijk, dat het een dankbaar gegeven is dat het leven je wil duidelijk maken in wat je werkelijk bent. 

De manier waarop het dat doet heet: humor.

Pijn bevrijden

Pijn bevrijding.jpeg

Fysieke pijn is een onbalans van lichaam-geest.

Doordat we geneigd zijn de pijnen uit de weg te gaan, en daardoor het liefst afleiding zoeken, verdoven of vluchten, hopen we dat het snel voorbij is. Zo kan het helaas wel een terugkerend patroon worden.

Wat als je nu wel aandacht geeft aan de pijn, en werkelijk voelt wat er is, je hand er bv op legt, werkelijk de pijn 'in' gaat? 

De pijn wordt meestal eerst wat erger (vandaar de neiging om te vluchten), want het krijgt eindelijk jouw aandacht. Door je er aan over te geven 'word' je helemaal de pijn en ga je steeds beter voelen wat de sensatie van de pijn is, bv stekende pijn, drukkende pijn, de plek van pijn kan verplaatsen, je wordt emotioneel, het lichaam gaat trillen, een filmpje van een conflict kan voorbij komen... Kortom, er gebeurt van alles om die donkere plek te 'verlichten'.

In zo'n moment kan er iets wonderlijks gebeuren; de pijn lost vanzelf op, het wordt totaal gezien en aanvaard, er komt een zucht, de rust en ruimte die dat geeft. Dat voelt als een bevrijding.

Pijn voelt als belemmering, maar is in werkelijkheid een mogelijkheid om te helen. Middels het loslaten van het oude pijnstuk ontstaat er ruimte voor iets nieuws.

-Seraphim-

Discipline

IMG_5527224906440.jpg

Uiterlijke discipline is jezelf dwingen. Jezelf ergens toe aanzetten via je gedachten. Iets via die weg te doen of te laten. Met een geur van moeten en niet mogen. Die dwang is een vorm van geweld naar jezelf toe. 

Innerlijke discipline komt vanuit de liefde. Van binnenuit, vanuit je hart. Die gaat moeiteloos. Met een geur van mogen en niet hoeven, echter met de ingeplande warme wil vanuit het diepste zelf. 

Zo ontstaat de werkelijke bloei van jouw vorm.

De zorg is als soep koken

soep koken.jpg

De zorg is als soep koken

Al jarenlang kook ik soep. Lekkere groentesoep. Niks mis mee. Een paar jaren geleden kwam er een kennis die zei: “Schrijf het eens op, hoe je die soep maakt” . Ik vond het een goed idee, en ik noemde het “protocol voor soep”. Als ik soep ging koken, deed ik dat precies volgens mijn protocol. 

Toen kwam er iemand die zei: “als je nou eens precies opschrijft wat je erin doet, dan kun je de ingrediënten afvinken op een lijst”. Zo gezegd, zo gedaan. Ik noemde de lijst “ Huffels”, en vergat niets toe te voegen. Het kostte wel meer tijd, maar dat nam ik maar voor lief. Als ik eens van huis moest, vroeg ik één van de kinderen in de soep te roeren. Dat ging prima. Toen zei mijn dochter: “ Mam, je moet opschrijven wanneer je precies roert, hoelang, en hoe vaak”. “Dat is goed”, zei ik, en ik noemde het de “soep-rapportage”. Voortaan schreef ik eerst een overdracht voordat ik de deur uitging. Mijn buurman, die bij de vrijwillige brandweer is, kwam langs. Hij vroeg of ik wel dacht aan de veiligheid. “Houd je wel aan de voorschriften, voor je het weet heb je de vlam in de pan”. Daar had ik wel van gehoord, dus ging ik op cursus brandveiligheid, en, om het meteen maar goed te doen, leerde ik ook EHBO en reanimatie. We hadden die week geen tijd voor de soep. 

Na de scholing, waarvoor wij een certificaat kregen, hoorde ik dat niet iedereen zomaar mee mocht helpen met mijn soep. Men moest bevoegd en bekwaam zijn. Ik noemde de nieuwe regels de BIG registratie: Bijzondere Instructies Groentesoep. Voortaan werd eerst bekeken of men een certificaat had voor er geroerd mocht worden. Helaas mochten mijn kinderen niet meer helpen. Maar we vormden een gespreksgroep, we evalueerden, controleerden, en hielden team-overleg. En als er tijd over was, maakte ik gauw nog wat soep. 

Toen kwam mijn tante eens langs. Ze was op vakantie geweest, en had iets nieuws geleerd: JCI. “Dat betekent: Je Controleert Intensief”, zei ze. “Er zijn lijsten over hoe groot de pan moet zijn, hoe lang de pollepel, de potjes voor de ingrediënten, en richtlijnen voor de inrichting van de keuken”. “Ook mag je niet je keukenschort meer aan, maar moet je in je eigen kleding soep maken, dat is huiselijker”. “En hier heb ik lijsten voor de rapportage, het links- of rechtsom roeren, het vet-percentage, de calorieën, en natuurlijk de protocollen, de BIG-registratie, de observatielijsten, en de veiligheid- certificaten.” “En al deze lijsten worden periodiek gecontroleerd en ge-update”. “En we hebben een accreditatieplan, dat wil zeggen dat we bij elkaar in de pan gaan kijken”. “we houden evaluaties, en intervisies, kortom, aan álles wordt gedacht!” U begrijpt, dit is allemaal erg handig, en er is veel voor te zeggen. 

Maar ik denk wel tijdens het invullen van al die lijsten: “ Wie bekommert zich nog om de soep ?”

-Greet Houweling-

Het leven van de dood

23561416_1515451605169362_4007266592745337602_n.jpg

Enige tijd voor het sterven van het fysieke lichaam op het sterfbed is het ego reeds gestorven.

Niets van de persoon, van het illusoire ik, is overgebleven. Niemand werd ermee geboren en niemand zal ermee sterven. Dat wat resteert is de essentiële uitnodiging voor de nabestaanden om Dat te zien wat men in oorspronkelijkheid zelf is...

Het breekbare, de kinderlijke kijk vanuit niets, de schoonheid van de overgave, het kijken van ogen waardoor niemand meer kijkt behalve de echtheid en pure openheid zelf. Ware Liefde ontstaat.

Harten breken, tranen stromen. Niet om verlies, maar om waarachtige Liefde, betekenisloze dankbaarheid en herkenning. De puurheid aanschouwt zichzelf voor zichzelf. Het is onnoembaar en allesomvattend tegelijkertijd.

Leven in een wonder van pijnen en onaantastbare Liefde.

Dat is het leven van de dood.

De blinde omarming

7146thumb1920555959.jpg

Wanneer we het pure wonder in een willekeurige manifestatie van het leven werkelijk zien, rolt een traan van diep respect en ontzag over je wang en ga je geestelijk op je knieën en stort het denken in elkaar. Op dat moment zie je niemand meer in de ander, maar je ziet Dat wat een grootsheid van allesomvattende Liefde is en je herkent jeZelf erin. 

Uit zichzelf, aan zichzelf en voor zichzelf. Te groot om zonder traan onder ogen te krijgen, een ervaring van alles tegelijk, en het jammerende illusoire ego implodeert door deze Liefdeskracht. 

Er is alleen nog maar Zien met een woordeloze mond vol wensen om toch de pracht van het geziene te uiten. Echter deze volheid is niet te bevatten door haar eigen grootsheid. Zo dichtbij maar veelal niet gezien. 

Dankbaarheid verschijnt in niets, waarin het ons allemaal blind omarmt.

Controle

57372099439714426576491154251930094786578459094n.jpg

Sommige mensen roken 65 jaar van hun leven en worden niet ziek.

Anderen roken nooit en krijgen op hun 30e levensjaar longkanker en gaan dood.

Anderen leven heel bewust, supplementeren, mediteren 2 uur per dag en leven vegetarisch, ecologisch, organisch en veganistisch en sterven aan maagkanker. 
Anderzijds zijn er genoeg mensen die dagelijks ongezond eten, nooit sporten en twee liter cola per dag consumeren en tot op hoge leeftijd nergens last van hebben en sterven vervolgens in hun slaap op 93-jarige leeftijd.

Ook zijn er stuntmannen die alle grote risico’s overleven en in 75 films hebben gespeeld,
terwijl er kinderen zijn die door slechts één enkele auto overdag vlak voor Kerstmis worden doodgereden bij de uitgang van hun school door een automobilist. 

Er zijn zakenmensen die 35 keer de wereld hebben rondgevlogen met af en toe wat turbulentie, terwijl elders een jonge vrouw van 20 jaar samen met haar vriend haar eerste vlucht neemt en door een technische fout neerstorten in de oceaan.

Er zijn ook journalisten die de hele wereld afreizen om verslag te doen midden in oorlogsgebieden en telkens veilig thuiskomen, terwijl een niets vermoedende toerist in veilig Spanje in een winkelstraat wordt doodgereden door een man die een auto bestuurt met een nepbom om zijn middel en net zijn pad kruist.

Er zijn mensen die door een diversiteit aan problemen in hun leven veel alcohol drinken, drugs gebruiken en onder stress leven en daarmee oud worden, terwijl anderen met een ideale jeugd worden doodgeschoten in een winkelcentrum of stikken in snoep.

Er zijn genoeg mensen die fysiek en geestelijk door nare omstandigheden zware problemen ervaren en er telkens gelukkig weer bovenop komen, terwijl er voetballers van 20 jaar zijn die tijdens een wedstrijd door een hersenbloeding of hartstilstand in coma raken en de rest van hun leven niet meer kunnen praten of sterven.

En toch denken we controle te hebben over het leven.
Terwijl de werkelijkheid eerder zou vertellen dat het leven ons controleert?

Ons lijden bestaat uit het idee controle te hebben over situaties en anderen.
Maar zou meer innerlijke vrijheid eerder de overgave aan het leven zelf betekenen, die blijkbaar controle heeft over ons?

En dan zonder ‘ons’.
Want zijn wij niet het leven zelf dat over zichzelf tracht controle te hebben of zich juist aan zichzelf overgeeft?

Wat, als we de poging om controle te hebben zouden loslaten door daadwerkelijk te beseffen dat we die niet hebben? Dat we zelfs niet de controle hebben over slechts 1 enkele gedachte die wel of niet opkomt?

Angst zou plaatsmaken voor berusting.

Hold the vision (als je daar controle over hebt).

Verwondering

6928thumb1920742938.jpg

Verwondering is het directe zien van Dat wat werkelijk is. Geen interpretaties, alleen maar onbemand opgeslokt worden door de zuigkracht van het Bestaan. Als het kijken van een klein kind naar zijn eigen hand, al draaiende met een lach. Het is niet zijn hand, het is verwondering. Het is de directe lijn naar het hart, de Geliefde heeft je blik overgenomen en staart stil naar Dat wat de schoonheid aan zichzelf laat zien.

Stil, omdat gedachten niet bestaan, het kijken wordt zien, de stilte is de zachte aanraking en de geur van de essentie. Een ondefinieerbare vreugde, een onmetelijke Liefde, dankbaarheid. Zien, dat het ‘ik-idee’ gewoonweg is opgebrand, al is het maar voor even, wetende dat het de oneindigheid in zich meedraagt.

Verwondering, is zien zonder te kijken.
Verwondering is bewondering. 
Verwondering voor de bewondering.

De kleinste dingen blijken de grootste, het past plots niet meer in het brein, het stuitert, slikt en dan stil, vallend stil. Het spel gaat door, maar er is geen spel meer over. Verwondering is de taal die vertelt dat dat wat verwondert, zelf de verwondering is.

Het is het herkennen van het Zelf, in al wat Is. Stuurloos bestuurd, het past niet in mijn hoofd. Verwondering is een diepe zucht van ontzag, het is het geestelijke in overgave, met een traan. Het diepe weten dat Dat wat wordt gezien, het Leven zelf is wat Is. Het diepe weten dat Dat wat het Leven is, ik ben.

IK BEN.

Wat een wonder.

Uit het boek Zijnspiraties.

«      1   |   2   |   3   |   4   |   5      »